home 

Reisverslag van 26 oktober tot en met 30 oktober 2006
(deel 3)

Voor het gemak rekenen wij om met 0.6. Dus 1 Australische dollar rekenen wij als 60 Eurocent.
Namen van onze vrienden in Sydney heb ik om privacyredenen gewijzigd.

Donderdag 26 oktober 2006
We worden wakker in een druilerig Port Macquarie.Wel een plaats om nog eens naar terug te gaan en wat langer te blijven. Onderweg wordt de dieselprijs steeds hoger en klimt richting 1,40 AUD. Net voor Bulahdelah ziet Hans een pomp waar veel trucks tanken en daar scheelt het inderdaad: 1,29. In Bulahdelah worden we eindelijk verstandig en gaan eens bij een bakker brood halen, in plaats van bij de supersuper. Zes verse megabollen zijn 1,10 (66 Eurocent), een tweepersoons Lamington (luchtige cake met chocolade en kokos erom) en Carrot Cake (worteltjestaart inderdaad, lijkt echter meer op speculaasgebak met nootjes) zijn ook elk 1,10. Bij de eerstvolgende picknickplaats langs de weg, gaan wij lunchen. Er komen twee aardige mensen bijzitten. Zij zijn onderweg van het pittoreske Yamba naar Sydney (wat zij dan in een dag rijden, 666 km) voor een weekendje met familie. We praten gezellig en krijgen een homemade (zelfgemaakt) amandelpecankoekje aangeboden. Met de verontschuldiging dat ze niet zelf de pecannoten in de tuin hebben. Maar ze koopt ze wel vers op de markt en pelt ze zelf. Nou, de koekjes zijn heerlijk. Met een stevige hand nemen we afscheid.
Op de kaart had ik een landtong gezien met een National Park en een plaatsje Nelsons Bay. Er staat geen camping bij getekend, maar, je raadt het al, wij gaan eigenwijs die kant op. Net voor het water rechts zeg maar, doch inderdaad, geen park of camping waar wij kunnen staan. Dan zie ik een winkel van Rivers. Een grote en er is clearance (opruiming). Rivers is een merk hier in Australië die stevig schoeisel maakt, spijkerbroeken, overhemden e.d. Kwaliteitsspul. De korte versie: na tien minuten moeten we terug naar de ingang om een wagentje te gaan halen.... Een overhemd voor Hans, stevige kwaliteit, zakken erop, niet op bezuinigd dus, 20 dollar (12 Euro). Een short met 5 zakken waarvan 3 met ritsen afsluitbaar, 20 dollar. Een polo voor mij, 8 dollar (4,80 Euro). Stevige en ook nog mooie gympen of wandelschoenen voor Hans: 30 dollar (18 Euro), sokjes voor mij, 2 dollar (1,20 Euro). Kortom, veel blijer kun je mij niet krijgen. Wij, blij, met twee grote tassen erbij, weer verder.
We gaan een stukje terug naar een kleiner dorpje, Anna Bay. Het is even zoeken, maar dan komen we toch uit bij One Mile Beach caravan park. Een groot park weer, net achter de duinen van 1-mijl-strand. Er zitten grote zwembaden bij, er is een recreatiezaal met flipperkasten, biljarts, racespelletjes e.d. Je ziet de zee dus niet eens, en toch is dit de duurste plaats tot op heden: 32 dollar (19,20 Euro). Er is wel een groot bos naast waar je koala's kunt vinden. Op de camping zelf loopt een pauw rond en zitten weer tientallen vogels in allerlei kleuren. Ook eenden en er schijnen possums te zitten. Dat betekent dat het er gewoon stinkt vanwege de productie der dieren zullen we maar zeggen! En: waar dieren, daar poep, daar vliegen. We worden steeds handiger in de Ozzie greeting. Je wappert links en rechts langs je hoofd met je hand om de vliegen weg te jagen. Die zitten alweer voordat je hand naar de andere kant is, maar toch. We lopen naar een kiosk die nog open zou moeten zijn. Ze verkopen echter geen vlees. Dan nemen we daar fish & chips & kipnuggets en lopen terug. Dan maak ik de salade 'thuis' wel. Via het strand lopen we terug, want hoewel de hele camping weer vol poorten met pincodes zit, kun je vanaf het strand zo het park op en af lopen. Tot mijn verbazing zijn de frietjes lekker en de kipnuggets heerlijk: goed van smaak en niet droog. Ook Hans vindt zijn vis lekker, dus troek geloekt.
Het wordt avond en ik had begrepen dat er in de grote zaal een film gedraaid zou worden. Wij zoeken graag de gezelligheid op en hobbelen die kant op. We horen al wat gezelligheid, maar dat zijn Indiërs die in het zwembad aan het spelen zijn. In de grote zaal is net de komische film Wicked begonnen. Er staan grote banken en wij gaan vooraan zitten. Dat kan makkelijk, want er is verder niemand. Het is gewoon een bioscoop want overal geluid en het scherm is 4 x 3 meter zo'n beetje!
Dan gaan we terug. Ik werp met de schijnwerper, o nee, schijn (raar woord, werp, als je het een paar keer zegt, probeer maar eens), schijn dus richting de bomen en struiken tegenover onze mowo. Op de heenweg zat daar een possum die ik vaag op de foto heb gekregen. Nu ritselt er niets. We kijken achter de camper en op 1,5 meter afstand op 2 meter hoogte zit een possum in de boomvork te suffen! Ik maak foto's en hij blijft gewoon zitten. Steeds als ik met moeite probeer een dier op de foto te krijgen, denk ik al: binnenkort staat dit beest gewoon als model voor de camera. Zo ging het met de pelikanen bijvoorbeeld en nu met de possum. Een keer achteraan gejaagd in Hervey Bay en eerder hier en nu zit het gewoon model te wezen. De volgende dag kunnen we uit sporen herleiden dat hij op het dak van de camper heeft gezeten en in Hans zijn stoel heeft zitten eten.

Vrijdag 27 oktober 2006
We rijden Anna Bay uit en zien de enorme zandduinen langs de kust. En dan niet zandduinen van zeg 3 meter met helmgras erop, maar zandduinen van 100% zand van zo'n 10 meter hoog. Niet veel later zie ik een soort kinderboerderij. Aangezien we weer de hele dag de tijd hebben en niet ver hoeven te rijden, gaan we hier even binnen. Er zijn twee schoolklassen net binnen, maar daar bijten we dan maar even doorheen. De korte versie: het is een groot terrein met een aantal dieren in volieres of kooien, maar de meerderheid loopt en zwemt vrij rond. Om 11 uur is het voedertijd en mag je de kalfjes of geitjes voeren als je wilt. Er zit van alles, van varken tot alpaca en van emoe tot hagedis. Er zit een aantal dieren die ik niet alleen nog nooit gezien heb, maar ook nooit van gehoord heb. We kijken onze ogen weer uit. En, de foto van de pauw gisteren op de camping kan de prullebak in, want hier lopen 10 pauwen rond, met de veren opgezet, inclusief een best wel unieke lijkt ons, witte versie. We gaan ook nog even met het treintje mee, ja, gekker moet het niet worden, maar zo krijg je wel wat achtergrondinfo en kunnen we de blauwtonghagedis bijv. aaien.
Niet veel later, om de tegenstelling zo groot mogelijk te maken, rijden we de haven- en steenkoolstad Newcastle binnen. Er staan enorme kranen en fabrieksterreinen. We rijden door het centrum en rijden via de kust naar wat het mooiste punt moet zijn. We parkeren de mowo en ik ga een salade maken. We kijken uit op rechts de oude, voor ons niet aantrekkelijke stad Newcastle, vooruit het strand met surfende mannekes en gestrande zonaanbidders. Nergens terrasjes weer, zou dat niet rendabel zijn?!? Links de grote oceaan waar minstens 20 zichtbare tankers geparkeerd liggen, wachtend op lading. Terwijl we van de salade genieten, al zeg ik het zelf, zien we een onweersbui over de zee trekken. Mooi om te zien en alle tankers draaien een kwartslag. We vervolgen onze weg, echt waar?, echt waar, en rijden rond The Entrance. Op dit stuk land liggen prachtige dorpen en stadjes, mooie routes, fantastische uitzichten en vooral zeer fraaie baaien. Wazig is dat de wegbewijzering hier bijna totaal ophoudt. In de baai van Kildare, werkelijk prachtig, vinden we geen staplaats dus stuiven we door naar Patonga. Hier staat een blauw tentje op de kaart getekend, dus er moet iets zijn. Gelukkig is dat er ook, alleen is de receptie dicht dus we pluggen onszelf maar in. Dit is toevallig of niet, een familiecamping waar mensen met groepen van 8 tot 30 man zitten te barbecuen en feesten. Wij lopen langs het strand en kijken uit naar de bijna fjorden rond de baai. Bij het binnenrijden van het dorp had ik een potentieel vleesverkopende uitspanning gezien. Het is inderdaad een minisuper waar alle mannen van de bouw (er wordt heel wat gebouwd her en der) aan het bier zijn. Wij gaan voor de nog makkelijker versie: magnetronmaaltijden, waai not. Een rundvlees in bengalisaus of iets en een kip rogan josh. Het smaakt best goed, maar is niet het culinaire hoogtepunt van deze vakantie. Hans vindt het maar niks, al die barbecuegeurtjes die voorbij waaien. Hij is erg toe aan een goede Griekse maaltijd of een bbq steak. Er komt nog een uitvouwbare caravan aangereden en die heeft onze plaats besproken. Het is een nogal zekere man die niet de grote plaats achter ons pakt, maar per se dit nummer wil. Prima natuurlijk, dus wij schuiven onze mowo 5 meter op en pluggen weer in. De buurman blijkt uit California te komen met een Dutch waaif en al 10 jaar met plezier in Oz te wonen. California was een rattenwedstrijd (rat race), vandaar het vertrek. Een andere buurman komt uit Broken Hill, het zilverstadje van Australië waar ik twee reizen geleden geweest ben, en komt ook even kletsen. Ook hier zijn wij de enige Apollo, Britz, Wicked, Kea camper. De wicked camper zijn kleine bestelbusjes die omgebouwd zijn als camper en allemaal een eigen thema hebben. We hebben er een gezien die het thema Mad had, van de strip Mad bijvoorbeeld. Heel klein en typisch voor jongelui.
Aan de ene kant van deze camping is dus het strand en de oceaan en aan de andere kant een binnenbaai waar vooral gevist wordt. We komen dichtbij Sydney, dus we zullen eens wat telefoontjes plegen. Ruben is zeer enthousiast en hij zal ons morgen ophalen vanaf ons appartement om wat rond te gaan rijden en ergens te gaan eten. Johnny is al even enthousiast en hem gaan we zondag zien. Wendy staat voor maandag of dinsdag op de planning, maar we zullen morgen de mails checken wat het wordt.

Zaterdag 28 oktober 2006
Via het plaatsje Woy Woy komen we bij de grote wegen en kiezen voor weg 83, de scenic route naar Sydney. We doen en zien een klein stuk van de grote Freeway nummer 1, wat een vierbaans snelweg is dwars door uitgekapte hoge rotsen en vrij rechtdoor. Weg nummer 83 is de oude snelweg die nog langs de bergen kronkelt, kijk maar eens op een kaart wat het verschil is als je daar langs wilt. Op deze oude snelweg mooie uitzichten weer en vooral: veel motoren. Het is een motorrijders walhalla want het is een goed geteerde weg waar weinig ander verkeer is ook nog. Wij zien geen enkele andere auto of camper en heel veel motoren en een flink aantal wielrenners en fietsers. Ik heb, je bent Nederlander of je bent het niet, een route stadinwaarts in gedachten die alle tolwegen mijdt. Als de skyline en binnenstad van Sydney in beeld komt, is het iets van: I'm back, eindelijk, goed je te zien. Het is prachtig weer en de uitzichten over de Paramatta river en vooral als je de Anzac Bridge overrijdt, zijn uniek. Via wegnummers 7, 6 en 40 komen we in het centrum bij de bekende Harbour Bridge uit en achter Darling Harbour. Het is even stoeien met one-way-streets (eenrichtingsverkeer) maar we rijden naadloos naar Oxford Street. O.k., net voor het gebouw een verkeerde afslag (tricky voorsorteerkruispunt) maar via een miniloopje komen we uit waar we willen zijn. Hans zet de camper maar even half op de zeer brede stoep en half op de busbaan. Ik snel naar binnen bij The Parkridge Apartments om instructies te vragen waar we de camper kunnen zetten. De portier, nog dezelfde van 6 jaar geleden, zal achter het pand een ketting losmaken voor ons waar we even kunnen staan. Een snel getekende uitstekende uitleg hoe er te komen, het is namelijk niet drie keer links en we staan mooi onderin het gebouw met onze spullen. Eerst even inchecken en sleutels mee plus vreselijk veel informatie over de stad en dan gaan we de camper leeghalen. Vanmorgen alles al netjes opgeruimd, dus Kees is vrij snel klaar. Oxford Street is een heel lange straat waar vooral bars, nachtclubs en disco's zitten en winkels. Wij zitten op nummer 3, dus het begin zeg maar. Dat betekent dat we net om de hoek van Hyde Park zitten, waar de hotels als Marriot en Hilton zitten. De hele binnenstad is op loopafstand en ook alle public transport (openbaar vervoer). Een prima uitvalsbasis als je het mij vraagt. Het is een complex van zo'n 14 verdiepingen waarvan op een aantal verdiepingen de appartementen verhuurd worden aan reizigers, de rest zijn langdurig verhuurd. Er is een groot zwembad buiten met zonneterras en een sauna, allemaal inclusief. Er zit elke dag een portier tevens VVV. Dat blijkt als we zeggen dat we de camper terug gaan brengen. Er worden tekeningen gemaakt hoe we het best daar naartoe kunnen rijden en hoe we terug kunnen komen met taxi en trein. Ik had een appartement aan de 'achterkant' gevraagd, omdat die uitkijkt richting haven. We zitten op de 6e verdieping en zien tussen de kantoorflats door, een stuk van de Botanical Gardens (botanische tuinen) en een deel van het Opera House (operagebouw). Vanwege de gebolde vorm al snel het gebouw met de zeilen genoemd en nog sneller de f*ing turtles (vrije vertaling: de gestapelde schildpadden). Dit geeft weer een heel ander inzicht in de term stapelbed, doch dit terzijde. We dwalen af, dat heb ik toch niet vaak (pfff). Het apartement heeft een open keuken met alles erop en eraan, magnetron, vaatwasser en daarachter een washok met wasmachine en droger. Een open bar kijkt uit op de ruime woonkamer incl. airco en tv. Daarvoor een ruim terras met tafel en 4 stoelen. Een toilet, een badkamer met douche apart en bad en wastafel. Twee slaapkamers waarvan we een als kofferkamer gebruiken en de andere om de koffer in te, nee, als slaapkamer, dat was het. Kamerbrede en -hoge kledingkasten in beide kamers, dus ruimte genoeg. Het complex is al oud en hangt tegen renovatie aan en de meubels zijn niet nieuw, maar, nogmaals, ik vind het vooral een goede locatie en handig om even een huis te hebben i.p.v. een hotelkamer. Je wilt nog weten wat dit kost natuurlijk. 120 AUD is zo'n 72 Euro per nacht.
Dan, met dank aan de uitleg van de portier en waarschuwing waar voor te sorteren en mogelijke knelpunten op de route, in een streep naar Apollo vlakbij het vliegveld van Sydney. Er staan wel 30 campers, vooral die grotere die wij hadden gewild. Alles is goed, er is geen grotere beschikbaar tot februari 2007 en wij kunnen fijn, zonder bagage, terug zien te komen. Eerst aan de overkant bij een pattiserie gebrunchd. In het kader van: wat de boerin niet kent, dat gaat ze proberen, bestel ik twee tartes. Het is een plat stuk bladerdeegachtig spul met hartige opping. Ja, vulling is het niet, want het gaat nergens in, maar ligt er op. Is het dan opping? Ui, feta, courgette, dat soort spul. We zijn er geen fan van. Het kan wel van de lijst van te proberen zaken. De cappu is weer goed en slechts 2,50, zeg 1,50. Besef wel dat je hier altijd minstens een dubbele hoeveelheid hebt of meer. En de schuimlaag die vaak mist op het bier hier, naar Engelse gewoonte, zit wel op de cappuccino. Soms echt bijna een centimeter dik.
Dan proberen we niet weg te waaien uit het bushokje aan de overkant. Het waait namelijk als een dolle! De bus kost per persoon 2,80 (1,68) en brengt ons, incl. vele stops natuurlijk, in 40 minuten terug naar Hyde Park. We zien zo wel een deel van de stad en de prijs is natuurlijk belachelijk laag, helemaal naar mijn zin. We waaien terug naar het appartement en dan is het tijd voor het jaarlijks badderen.

Al eerder onderweg had ik de "What's on in Sydney" meegenomen. Een aanrader, vind ik. Niet alleen staan vrijwel alle attracties in en rond Sydney er in, ook winkels en een kalender met wat er (betaald en gratis) te doen is. En, heerlijk, waardebonnen! Bijna alles is dan met 10-15% korting. Ik scheur eruit wat we wellicht willen doen en Hans kijkt Kangeroo Jack, een typisch Australische komedie. Dan wordt er gebeld: Ruben staat beneden. Eindelijk zien we elkaar weer en ontmoeten we Tasha voor het eerst. Hans heeft zijn vrolijke rode Rivers overhemd aan en ik een paarse blouse en schoenen met leren zolen, voor het geval we nog gaan dansen. Het zijn dansers en dansleraren allebei, naast de daytime jobs (werk overdag) van wiskundelerares en buschauffeur. Ruben heeft een busje en we gaan naar good old Bondi (spreek uit als Bondaai). Ruben heeft er gewoond, ik dus ook, we moeten er even naartoe. De korte versie: we wandelen door Bondi Beach, zien de zee met grote golven, met een van de verraderlijkste golfslagen van Australië en gaan eten bij Thai Terrific. De bediening is arrogant en onbeleefd, het eten is heerlijk van smaak. Tasha en ik kiezen drie gerechten uit die we zo allemaal delen. Daarna gaan we naar de beroemde en mij bekende Gelatobar op Campbell Parade dessert eten. Er is nog net plaats en je kunt er kiezen (als het niet uitverkocht is...) uit vele taarten, gebakjes, zoetigheden en ijs. Dan worden we teruggebracht en staan om half negen op Oxford Street. We wisselen snel nog even van schoenen thuis en dan lopen we Oxford Street af, een beetje bars en vooral mensen kijken. Flink veel zijn verkleed, het is namelijk Haloween weekend. Veel bars en winkels hebben het thema ook dus het leeft hier wel. Hoe verder je de straat inloopt, hoe meer homo's, travo's en weirdo's je ziet. Niet dat dat een hoop is, maar de uitbundige types van genoemde categorieën kun je hier vinden. Voor sommige bars en nachtclubs staan rijen van 30-40 man (m/v/mv). Grappig hoe je je dan een buitenbeentje voelt. We gaan nog even ergens internetten waar het tot 24 uur open is. Fijn weer, een stad waar het leven wat langer doorgaat dan tot de zon onder is. Wendy heeft gemaild dat we maandag kunnen komen. Dat is mooi. Verder veel leuke mailtjes van familie en vrienden uit Nederland. Grappig hoe je van sommige mensen mail verwacht en dat komt dan niet, terwijl sommige mensen mailen waarvan je weet dat ze zich er echt toe moeten zetten. Tegen half twaalf zijn wij rijp voor de slaap.

Zondag 29 oktober 2006
Inmiddels is hier de klok een uur vooruit gezet en in Nederland een uur terug, dus het tijdsverschil is van 8 naar 10 uur gegaan. Dat betekent dat deze dag hard zal gaan, leert de ervaring. We genieten van een vliegloos ontbijt en, Johnny kennende, met wandelschoenen aan, lopen we richting zijn huis. Het is een leuk stukje door Tumbalong park namelijk en langs het Convention Centre waar een autoshow is. Ik heb me echter vergist in de straat waar hij woont en het laatste stukje komt hij ons halen om via via bij zijn huis te komen. Het is een warm welkom (terug) en we raken thuis al niet uitgepraat met z'n drieën. Hij laat zijn huis uit 1907, groot en met flinke tuin, dubbele garage en zwembad, zien aan Hans. Ik heb er al eens gelogeerd, dus ken het al. Dan stel ik voor erop uit te gaan en we gaan met de veerboot naar Manly. Een van de geëikte tripjes die je doet in Sydney. Het weer is goed: zonnig en minder wind dan gisteren. Johnny, de wandelende encyclopedie en geïnteresseerd in alles, kan van alles vertellen en toelichten onderweg, dus de haventour hoeven we niet meer te doen. In Manly is het een drukte van belang. We lopen de straat richting oceaan af en Johnny weet een leuk terrasje. Die zijn echter net gestopt met lunch maken, dus we hobbelen nog even verder. Nog dichter bij de oceaan komen we bij een restaurantje uit waar ze alles van de kaart nog serveren. We gaan voor een Club Sandwich: veel en lekker, waarvan het laatste natuurlijk het belangrijkste is.
Vanaf hier worden de teksten korter of de besproken tijdsspanne langer, want we zijn inmiddels richting de Blue Mountains aan het rijden. Het is zaterdag 4 november, een kleine week verder. Ik heb geen tijd genomen/gehad verder te schrijven. Grappig is dat, ik dacht in Sydney juist plenty tijd te hebben omdat we op een plek zouden zijn waar de laptop altijd klaarstaat. Toch ook weer niet logisch, want nu schrijf ik onderweg in de auto, tussen het navigeren, cateren en DJ-en door, hihi.
We wandelen door Manly met Johnny en gaan met de ferry terug, de middag- en avondtour want ondertussen wordt het donker. Ik stel voor ergens in de Rocks te gaan eten en Johnny weet dan wel iets. We wandelen wat door de straten waar vooral de toeristen ook komen en enkele straten verder zit op het hoekje hotel/bar Lord Nelson. Ook deze claimt (een van) de oudste pubs van Sydney te zijn en Johnny, onze encyclopedie, heeft het idee dat het bij deze dan toch ook echt zo is. Hoe dan ook, het is geen volgooipub zoals de vele Ierse die je elders in The Rocks ziet. Je kunt er ook eten en de heren gaan aan het bier, ze hebben elkaar gevonden hoor. In de pub hebben alle bieren een naam die met de eerste vloot te maken hebben en ze gaan voor een Old Admiral. Aangezien, inmiddels onze, vriend Johnny een opdracht af moet krijgen met deadline, gaan we tegen half 10 weg en samen met de bus, waar wij eerder uitstappen. Johnny is financieel adviseur en heeft nu een interessante rechtszaak waar hij een financieel rapport voor moet maken. Zeer voldaan na een zeer gezellige dag komen wij thuis. Ik bel Jacques, mien breurtie, nog even, gezellig.

Maandag 30 oktober 2006
Ik voel me weer als een kip op het droge, of een walvis op open zee. Natuurlijk heeft Sydney minpunten en zijn er mensen die niet aardig zijn of gebeuren er dingen die je niet aanspreken, maar er blijft bij mij nog steeds een goed gevoel bestaan. De winkels, de parken, de haven, de mensen, gewoon hoe het eraan toegaat, ik vind het een leuke stad. Iets verder op Oxford Street bij een franse bakkerij haal ik croissants en een baguette. We hebben niets meer van Wendy gehoord, ze is druk aan het verhuizen, en na het ontbijt lopen we eerst richting Broadway. Het is even wennen en opletten, maar soms hangt er tussen de tientallen uithangborden en lichtbakken een aanduiding van Blabla shopping centre of shopping mall (winkels) en dan blijkt er achter de winkeltjes die dus aan de straatkant zitten, nog tientallen winkels etc. daarachter te zijn. Hierna lopen we richting Darling Harbour en stappen bij Paddy's markets (nog even wachten, die zijn open van donderdag t/m zondag) op de Monorail. Dit is een route boven de grond die een loopje door de stad en Darling Harbour maakt, leuk om in te stappen. Let op: het is 1x instappen en uitstappen, je maakt dus een hele loop en stapt dan pas ergens uit wat je iets lijkt. Tenzij je een dagpas koopt, slimmerik.
In Darling Harbour is nog niet eens zo lang geleden, ik meen de jaren 80, de oude haven volledig opgeknapt met hotels, winkels, restaurants, bars, appartementen. Wij nemen heel decadent Turks brood met dipjes en een drankje op een van de vele terrassen. Dan gaan we naar het Aquarium, visjes kijken. Eerst even: pauze! Een koffietje aan het water en wie zitten daar: de mensen van de bus naar Bondi eergisteren. We raken driftig in gesprek met Ans en Martin, gezellig.
Je kunt naar het Aquarium gaan en dan is de entree 16 dollar of iets, ik weet het niet meer precies. Als je echter een combipas neemt met het zojuist geopende Wildlife Adventure ernaast (kangoeroetjes kijken) en dan is het al voordelig, maar de echte Nederlander gaat voor de 3-in-1 pas waar ook een bezoek aan Centrepoint (de hoogste toren in de stad) en Oztrek (holofilm en bewegende bioscoop) in Centrepoint bijzit voor 52 dollar (zeg 30 Euro). Tipje van het kipje.
Je hebt een aantal maanden de tijd de attracties te bezoeken. Het hoeft niet op een dag zeg maar.
Het Sydney Aquarium: mooi opgezet, ruim, interessant, aparte dieren en vooral de haaien- en roggen bak waar je met een tunnel doorheen loopt is indrukwekkend. Een aantal vissen ligt op de tunnel geparkeerd en kun je dus plat van onderen zien. Sommige hebben toch tandjes, lijkt het! De foto's geven een idee...
Wij hadden ergens vanuit de monorail een Grieks restaurant gezien. Het zal wel geen toeval zijn, echt zoeken doen we er niet naar, maar toch lopen we er tegenaan als we iets willen gaan eten. Het is de kelder in in Pitt Street. Het eten is goed, de bediening snel, de sfeer niet echt Grieks, dus niet echt de aanrader van de week. Nog even het internetverkeer gecheckt waar weer verrassende en leuke mails bijzitten alsmede een geruststellend banksaldo. Je denkt natuurlijk wel eens: verdient Marjon grote of kleine bakken met geld met die website. Nou, het is allemaal hobby en onafhankelijk en wordt met plezier gemaakt allemaal. De kosten zijn laag, maar mocht je een beetje willen helpen, kun je onderaan op die Google advertenties klikken. Dat kost jou niets en levert mij enkele centen (letterlijk) op. Als je op de tijdschriften klikt, heb je zelf korting op deze tijdschriften. Bij voorbaat dank!

In volgende delen koala's en nog meer roetjes en omdat het lente is: jonkies, dus joeys! Zowel een jonge koala als jonge kangoeroe heet hier een joey.

Vanaf dinsdag 31 oktober in deel 4.


Klik hier voor korting op Going Down Under. Prachtig tijdschrift!


Klik hier voor korting op Backpackers. Voor avontuurlijke reizigers.
 Mail naar Marjon & Hans


Doe mij een plezier en klik even hier: